Berichten

PERSOONLIJKE KEUZES VAN uw UITVAARTBEGELEIDSTER.

In welke kist wil jij eigenlijk liggen Anne Margriet? Hele goede vraag. En ja, ik heb absoluut een persoonlijke favoriet.

Ik wil niet in een kist. Ik wil in een mand. En wel in de mand van Mandenmakerij De Mythe. Deze wordt door Jan en José met de hand gemaakt van wilgentenen uit hun eigen buurt in Noord-Holland. Ik kies voor de ongepelde wilgentenen, die zijn donker, wat roodbruin-achtig van kleur. Op de bodem ligt een laagje schapenwol, lekker zacht en aards. Ik wil over dat schapenwollenlaagje een eigen lakentje en een eigen kussen onder mijn dode hoofd.

Luchtigheid: contact met de buitenwereld

Het is natuurlijk maar suggestie want dood is dood. ?? Denk ik. Maar ik weet het niet zeker. Er is in een mand nog sprake van enige luchtigheid. Je bent niet hermetisch afgesloten van de buitenwereld, door het vlechtwerk heen stroomt lucht. Als ik nog kon kijken zou ik door de kiertjes heen de hemel kunnen zien. Zoiets.

Altijd als een familie voor deze mand kiest dwalen mijn gedachten even af naar hoe ik zelf, later, ik ben dan heel oud en ik ben het dan helemaal eens met mijn eigen dood (jaja wie weet hoe het loopt) in precies zo’n mand lig.

Mand op maat: puur natuur

De laatste keer dat ik deze mand ‘meemaakte’ , bij de uitvaart van een vrouw van mijn leeftijd en mijn postuur, is nog maar kort geleden. En ik zeg ‘mijn postuur’ omdat deze mand ook speciaal voor wat kleinere mensen gemaakt wordt, indien gewenst.

Mijn eigen liefde voor deze uitvaartmand is zo groot ook omdat ik altijd meemaak dat de mand, het materiaal waarvan deze gemaakt is, en de natuur die de overledene omhult, echt troost biedt aan de familie. Hoe hartverscheurend verdrietig de omstandigheden ook kunnen zijn. De warme pure natuurheid en levendige uitstraling van de mand geeft net dat extra gevoel van geborgenheid. En dat is een goed gevoel.

Levendige uitstraling

In mijn gedachten lopen de wilgentenen uit en ontspruiten er dus frisse, jonge, zachtgroene blaadjes aan mijn mandje. Mijn naasten steken wilde- en tuinbloemen en takjes en blaadjes in en door de mand heen. Ja dit is het romantische beeld dat ik heb als ik denk aan mijn eigen laatste omhulsel.

Mandenmakerij De Mythe in Zuid Schermer, Noord Holland.

Baar gevlochten met de wilg purpurea

Voor nu, nog levend en wel, kan ik dit prachtig mooie werk van harte aanbevelen. Behalve manden zijn er ook wilgentenen ‘bootjes’ en opbaarschalen te krijgen. En dat is ook mogelijk in andere, lichtere kleuren.

Vragen? Bel of mail ons. En u kunt uw eigen wensen natuurlijk vastleggen: de nieuwe druk van ons Wensenboekje is klaar. Stuur ons een mail en wij sturen het naar u toe.

wordt vervolgd

Voorstelling over rouw

 

Jolien van der Mee neemt ons mee in haar pijn, haar rouw, haar grote verdriet. Haar man, haar liefde is overleden. Zijn naam is Pieter Jacobus Thoenes. Hij is overleden op 12 januari 2013.

Ze vertelt ons over hoe het is in die rare wereld vol vervreemding als je allerliefste dood is.

In die wereld daarna lijk je heel vaak een doodnormale vrouw, en speel je de rol van dappere weduwe, dapper in gesprek met de notaris, met de bank, met de uitvaartondernemer, om maar wat te noemen.

Ze is woest.

Ze is weggeslagen.

Ze is dapper.

Ze is verbijsterd omdat het versgemaaide gras nog steeds ruikt als versgemaaid gras!

Er worden dingen tegen haar gezegd:

‘het pad dat je moet gaan is lang, smal en wiebelig. Maar er is een overkant waar je uiteindelijk aan komt…’

zeggen ze.

Voorstelling over rouw

 

In flarden van het bestaan na de dood neemt Jolien ons mee op dat pad van rouw.

Een pad dat zich toch niet echt laat vatten in voorgeschreven fases. Alles komt en knaagt en doet maar zoals het zich aandient.

Het is een eenzame weg en voor iedereen anders.

 

In haar ‘Wee mij’ klinkt haar wanhoop door.

Mijn man is dood, wee mij.

Waarom, laat mij niet alleen, kom terug, wee mij.

Waar ben je, kom terug, ik kan niet zonder jou.

 

Als weduwe heet je in de volksmond al gauw ‘weer single’. En dus ‘beschikbaar op de dating-markt’. En ook jijzelf bent geneigd in alle chaos om dat avontuur dan maar aan te gaan.

Maar dan wordt duidelijk dat je geen single bent. Want hoewel alleen en eenzaam:’Ik ben een oud verknocht echtpaar waarvan één helft ontbreekt.’ De ondertitel van HELFT is “Jij ging dood en daar stond ik, zonder vel.’

 

De mispijn is enorm en maakt verdrietig en boos.

Zo verdrietig en zo boos omdat gebeurd is wat gebeurd is en niets meer terug te draaien valt.

En dan verder moeten want de sneeuw valt, het gras wordt gemaaid, de aardbei ruikt gewoon naar aardbei en die verdomde witte wolken doen ook maar wat!

Heen en weer geslingerd tussen heel veel verschillende gevoelens ploegt ze voort.

 

Dan zijn er ook momenten waarop ze voelt dat Pieter op haar schouder meekijkt, meevoelt, meeleeft.

En dat troost haar.

En dat troost haar dan toch.

Voorstelling over rouw

 

Een voorstelling over rouw.

Waarin ons verteld wordt hoe divers dat is.

Waarin duidelijk wordt gemaakt dat je het pas weet als je het meemaakt.

 

Na afloop van de voorstelling wordt er gepraat met de gasten in het publiek. Er zijn veel mensen in het publiek met dezelfde pijn. Er zijn vooral dames die ook verder leven zonder hun geliefde en ze praten over de pijn.

 

Niet alleen de pijn van het verlies van je geliefde maar ook de pijn en moeite van het proces na de uitvaart. Als dat grote zwarte gat er is waarin jij in je eentje rondwaart. Mensen om je heen begrijpen niet hoe lang het duurt. Hebben een mening over hoe lang het mag duren.

Maar weten zij veel.

En wij weten niet veel, wij zijn bang voor die pijn en sluiten vaak liever onze ogen. Het is ook zo moeilijk om het goed te doen.

Wat moet je doen om echt troost te bieden?

Er eindeloos zijn.

Noem de naam van de overledene, praat over diegene.

Laat weten dat hij of zij niet vergeten is.

Laat hem of haar voortbestaan in onze gedachten, in onze gesprekken, in onze aandacht.

Vraag wat nodig is. Wees er met aandacht. En opnieuw.

Volgens mij maakt dat het voortploegen van de rouwende niet direct minder zwaar maar misschien wel een beetje beter vol te houden en daardoor hopelijk iets lichter. Omdat het verdriet gezien wordt. Wij, de ‘anderen’, de vrienden en vriendinnen, de omgeving van rouwenden, zouden onze verdrietige vrienden veel meer respijt moeten geven in de duur van het verdriet en de rouw. Daar is namelijk geen einddatum voor.

 

Voorstelling over rouw.

 

HELFT maakt iets los wat besproken mag worden.

Jolien wil de voorstelling graag spelen op iedere denkbare locatie waar lotgenoten en andere geïnteresseerden bij elkaar komen. Neem contact op met Jolien.
Wilt u kennismaken en van gedachten wisselen met Annemargriet en Lisette van Rooshert Uitvaartbegeleiding? Neem contact met ons op, of bel 06-24282782.