Berichten

Zorgzaam zijn
Illustratie uit de Decamerone

Decamerone: op de vlucht voor de pest vertellen deze mensen verhalen aan elkaar.

Leven en sterven in tijden van het Corona-virus.

Kleine uitvaarten want we moeten allemaal onze best doen voor ‘flatten the curve’: maximaal 30 personen aanwezig bij een uitvaart. Dit aantal is exclusief het uitvaartpersoneel. Staat de ruimte niet toe dat 1.5 meter afstand gehouden kan worden dan mogen er minder mensen bij zijn. Maatregelen die ‘een uitdaging’ vormen.

Niet alleen alle ‘gewone’ horeca-zaken maar dus ook alle koffiekamers van uitvaartlocaties zijn gesloten.

Wij nemen dit advies ter harte omdat wij het belangrijk vinden bij te dragen aan maatregelen die als doel hebben het land zo min mogelijk te ontwrichten. Besmettingen zo veel mogelijk te voorkomen dan wel over een langere periode te laten ontstaan.

De uitdaging zit hem nu in ‘hoe dan’?

Hoe gaan wij om met dit gegeven. Hoe laat je mensen toch zo goed mogelijk , in zeer klein comité, afscheid nemen van hun dierbare?

Uit de praktijk van vandaag; liefdevolle sociale distantie en creatieve nieuwe rituelen.

Op de kaart staat dat de afscheidsbijeenkomst in besloten kring plaats vindt.

De dag en tijd wordt wel genoemd met het verzoek of iedereen op dat moment, in zijn of haar eigen omgeving, in gedachten bij de overledene en de familie wil zijn. Kaarsjes zullen in vele huizen branden op dat moment. Saamhorigheid en troost op afstand.

Troost-post

Tevens vragen wij op de kaart, en eventueel ook in de rouwadvertentie in de krant, aan mensen om herinneringen aan de overledene, foto’s, verhalen te delen met de familie. Dit kan per post maar dank zij de digitale communicatie-mogelijkheden kunnen wij elkaar ook bereiken zonder fysieke aanraking en nabijheid.

Samenwerken, meebewegen en lief zijn.

Deze ongekende, extreme en bijzondere omstandigheden vragen van ons allemaal veel creativiteit en een flexibele instelling. Wij zetten ons in om u toch op een zo liefdevol mogelijke manier afscheid te laten nemen van uw dierbare.

Ter inspiratie: het ontstaan van een nieuwe Decamorone?

De Decamerone  is een verzameling van honderd verhalen die de Italiaanse dichter en geleerde Giovanni Boccaccio schreef, waarschijnlijk in de periode 1349–1360. Dit middeleeuws werk wordt als zijn meesterwerk beschouwd en geldt stilistisch als een van de mooiste werken uit de Italiaanse literatuur.

In dit boek laat Boccaccio drie mannen en zeven vrouwen honderd verhalen vertellen. Zij bevinden zich veertien dagen op een buitenplaats in afzondering. De mannen en vrouwen zijn gevlucht voor de pest die in Florence woedt.

Laten we ook nieuwe mogelijkheden ontdekken!

“When written in Chinese,
the word ‘crisis’ is composed
of two characters.
One represents danger and
the other represents opportunity.”

John F. Kennedy

 

 

 

 

Laatste verzorging Rooshert

 

Laatste verzorging Rooshert

Liefdevolle laatste verzorging met de familie

Een melding in de nacht.

Ik ben even mijn oriëntatie kwijt als ik gebeld word en denk dat het al ochtend is. Maar het is 01.00 uur als de dochter belt. Moeder is even voor middernacht overleden.

Eigenlijk hadden we later die dag een afspraak voor een voorbespreking, maar daar heeft moeder niet op gewacht. ‘Het is goed zo’. De echtgenoot wil graag dat we mevrouw ophalen en overbrengen naar een uitvaartcentrum en haar daar verzorgen, kleden en opbaren. Het huis is te klein om haar thuis op te baren.

Door een koude nacht rijd ik naar ze toe. Een half uurtje later zit ik bij de familie in de woonkamer waar mevrouw in een hoog-laag bed is overleden. Het is snel gegaan de laatste dagen. Iedereen is verdrietig, maar ook opgelucht dat haar een langere lijdensweg bespaard is gebleven.

Bewust keuzes maken

Na de eerste kennismaking vraag ik of ze er bewust voor gekozen hebben dat mevrouw wordt overgebracht en in het uitvaartcentrum verzorgd wordt of dat ze het misschien fijn vinden als we haar thuis verzorgen en kleden.

De dochter vindt dat toch wel een prettig idee en eigenlijk wil ze daar ook wel graag bij helpen. En dus is dat wat we doen: samen wassen en kleden we mevrouw. De dochter en echtgenoot zijn zichtbaar blij met deze beslissing.

Zelf de overledene verzorgen of daarbij helpen.

Helpen bij de laatste verzorging is vaak enorm intens en waardevol. Het is een van de laatste fysieke contact momenten en een heel mooi ritueel. Het helpt bij de bewustwording en het onder ogen zien van de werkelijkheid. Het is een moment om afscheid te nemen van een lichaam dat je zo toegenegen is geweest. In dit geval is het het liefdevol eren van het lichaam dat jouw leven gaf. U doet alleen datgene waar u zich prettig bij voelt en vaak is dat gaandeweg ongemerkt meer dan u van te voren had kunnen bedenken. Onze rol is om iedere stap te begeleiden. En u het vertrouwen te geven dat u het goed doet, met soms een heel klein duwtje in de rug. We hebben nog nooit meegemaakt dat mensen spijt hadden.

Afscheid nemen

Als we bijna klaar zijn kamt de dochter voor een laatste maal met een lieve glimlach de haren van haar moeder. De dood heeft ontspanning gebracht, de pijn is uit haar gezicht gegleden. De echtgenoot komt naast de dochter staan en slaat zijn arm om haar heen. Wij laten hen een moment alleen met hun geliefde moeder en echtgenote voordat we haar door de donkere nacht naar het afscheidshuis brengen.

 

Liefdevolle verzorging door Rooshert

Liefdevolle laatste verzorging met de familie

Opruimen voor je dood gaat

OPRUIMEN VOOR JE DOODGAAT : de edele Zweedse kunst van Döstädning   Auteur: Margareta Magnusson

Wil je je familie na je dood niet opzadelen met uitpuilende kasten en kamers, orden dan je bezittingen bijtijds. ‘Opruimen voor je doodgaat draait niet alleen om spullen. Als dat zo was, dan zou het niet zo moeilijk zijn.’

OPRUIMEN VAN SPULLEN EN EMOTIES

Dat zegt de auteur Margareta Magnusson, een Zweedse dame van ‘ergens tussen de 80 en 100 jaar oud’ . Opruimen gaat niet alleen over spullen wegdoen, maar opruimen gaat over emotie. In een heel leven verzamelt een mens van alles, spullen en herinneringen. Opruimen gaat dan niet zo snel. Je blijft natuurlijk steken in liefdesbrieven van vroeger, in fotoboeken of in schoolspullen. Er komen zowel positieve als negatieve emoties bij je naar boven. Je wandelt over het laantje der herinneringen. Dat is ook de reden waarom Margareta er voor pleit dat je er op tijd mee begint. Dan kun je alles rustig bekijken en je leven overzien. Dan heb je de tijd om te bedenken wat je met je spullen zult gaan doen.

REFLECTEREN OP JE LEVEN

Döstädning is het Zweedse gebruik om je materiële bezittingen
te ordenen tegen het einde van je leven. Het is een manier om je
nabestaanden nergens mee op te zadelen, maar ook een ritueel
dat je helpt om te reflecteren op je leven – of dat nou binnenkort
op zijn einde loopt of nog bij lange na niet. Wat laat je
achter aan materiële bezittingen als je er zelf niet meer bent?
Wat zegt dat over jou? En zou je daar dan maar niet beter zelf de
regie in nemen? Door de erfstukken te scheiden van de rommel,
orden je ook de waardevolle herinneringen.

EEN PAAR TIPS UIT HET BOEK

1.Begin rond je 65ste, dan heb je er zeker nog puf voor. Kies een tempo dat bij je past. Zie ontspullen als een mooie manier om je leven te overzien. Verkoop wat weg mag of schenk het weg. Dat levert soms leuke contacten op met een veilingmeester, kopers of de medewerkers van de kringloopwinkel.

2. Sla foto’s en brieven nog even over. Opspelende herinneringen halen de vaart eruit. Ben je klaar met de rest, overweeg dan dia’s en foto’s in te scannen en op een USB-stick uit te delen. Of sorteer foto’s en stop ze voor elk familielid in een envelop. Margareta deelt ze uit op bijzondere momenten.

3. Laat instructies na zoals Margareta’s moeder op briefjes deed: ‘Deze kleding kan naar het goede doel’ of ‘dit boek moet terug naar Jonas’. Op de revers van een paardrijtenue hangt de naam van een contactpersoon van een museum. ‘Het voelde alsof zij me begeleidde’, schrijft de auteur.

4. Nodig kandidaten uit voor de bezittingen die weg kunnen: een kleinkind, buurman of jonge kennis die op zichzelf gaat wonen. Laat zien wat je hebt en vertel het verhaal erachter. Misschien kun je tassen en dozen klaarzetten zodat jouw overbodige spullen direct met de nieuwe eigenaar mee kunnen.

5.Voorkomen gêne bij familie. Zorg dat nabestaanden niet van streek raken van brieven of dagboeken. Voer ze aan de papierversnipperaar of gooi ze in het vuur. En snoei alvast in geheime verzamelingen. Margareta: ‘Bewaar je favoriete dildo, maar gooi de andere vijftien weg’.

6. Maak een weggooidoos voor na je dood met je oude liefdesbrieven en aandenkens. Goed om af en toe in te kijken en gemakkelijk weg te gooien als je er niet meer bent. Neem geen grote doos, een schoenendoos moet afdoende zijn.

VIER HET GELUK DAT EEN MENS IN EEN LEVEN VERZAMELT

Opruimen voor je doodgaat is een praktische gids die je helpt
inventariseren wat écht belangrijk is, om zo comfortabel en
stressvrij mogelijk met je bezittingen om te gaan. Margareta
Magnusson bespreekt het proces van herinneren, ouder worden
en de dood op verrassend vrolijke wijze, en laat zien dat döstädning
een ontroerende en waardevolle methode is die jou of iemand
die je liefhebt kan helpen om al het geluk te vieren dat een mens
in een leven verzamelt.

Els neemt afscheid zoals zij dat wil.

Zo wilde Els het.

Het is een zonnige namiddag. De high-tea staat klaar op het terras van hun huis in de Binnenstad. Els heeft zich op de tuinbank geïnstalleerd. Theo, haar echtgenoot, kust haar. Els knikt hem bemoedigend toe. Ze zijn er klaar voor: vandaag komen familie en vrienden afscheid nemen van Els.

Het leven vieren

Over een week zal Els dit leven verlaten. Alles is daarvoor, weloverwogen, geregeld. Het leven is voor Els heel fijn geweest. Jaren heeft Els haar uiterste best gedaan om de kanker te slim af te zijn, maar nu is het op. Samen met haar geliefden heeft ze besloten om met elkaar en met alle intimi het leven te vieren en dag te zeggen. Nu, nu Els nog leeft, vindt de afscheidsbijeenkomst plaats.

Een plant

Alle gasten hebben een mooie uitnodiging gekregen waarop Els aan hen vraagt om een plant mee te nemen voor in de tuin van het huis. Dit huis is al zo lang in deze familie en de dochter en haar gezin zullen hier gaan wonen als Theo naar een kleiner appartement verhuisd is.

Is dit niet heel vreemd?

Tijdens een voorgesprek met Els, Theo en de kinderen, vraagt de familie ons of het mogelijk is dat ze dit op deze manier doen. En ‘of het niet heel vreemd is’ om dit te willen. We kunnen ze geruststellen: het is helemaal aan hen. Het is hun wens en beslissing, het is hun afscheid, het is hun viering van het leven. Het is bijzonder, dat is het zeker, en het is prachtig.

We verzorgen Els samen

Op de dag van het overlijden zullen wij komen om Els samen met het gezin te verzorgen en te kleden. Els zal diezelfde dag weg gebracht worden naar ons Koetshuis, in haar wilgentenen, gevlochten mand die ze zelf heeft uitgekozen. Van daaruit brengen we haar naar het crematorium. Els wilde het graag zo, en zo zal het gebeuren.

Nieuwe planten

Op het moment dat wij Els door de poort van het crematorium hebben gebracht laten wij dat weten aan Theo die op dat moment in de tuin water geeft aan de nieuwe planten. Zo wilde Els het graag, en zo gebeurt het.
Wij tasten in iedere situatie af wat er nodig is om zo goed mogelijk afscheid te nemen. Het is heel dankbaar als je na afloop hoort dat de nabestaanden zich geen beter afscheid hadden kunnen voorstellen.
Heeft u vragen over wat kan en wat mag? Wilt u kennismaken en van gedachten wisselen? Neem contact met ons op, of bel 06-24282782.