Berichten

rouwbloemen van vilt

Vergeet me nietjes for ever

 

Als iedereen een bloem van vilt mee neemt voor de overledene krijg je een bloemenzee

De schoonheid van wilde bloemen, alsof ze net geplukt zijn!

Inspiratie voor rouwbloemen

Viltbloemen van De Viltbloemist

Een krans was passé maar is weer helemaal terug. Eindeloze mogelijkheden.

De Viltbloemist

Rouwbloemen van vilt:  een mooi alternatief en prachtige manier om een blijvende herinnering (aan de uitvaart) te kunnen koesteren.

Gaat u een tijd van afscheid nemen in? Heeft u vragen over wat er mogelijk is? Daphne de Viltbloemist denkt graag met u mee en wie weet kan zij ook voor u liefdevolle en troostrijke blijvende bloemen maken. U kunt altijd contact met haar opnemen voor overleg.

Voor meer inspiratie en de mogelijkheden kijkt u op de website van De Viltbloemist.

Urn van Juffrouw Grafsteen
EVEN EEN ANDER ONDERWERP DAN CORONA. WANT ONDERTUSSEN GAAT HET LEVEN VAN ‘DE GEWONE STERVELINGEN’ OOK DOOR…TOT HET OPHOUDT. En iedereen verdient aandacht:

 

Unieke en zeer persoonlijke grafstenen, urnen en herinneringsplekken

Op zoek naar iets anders dan de standaard grafsteen of urn?
Dat kan natuurlijk. Meerdere kunstenaars maken de mooiste dingen in opdracht.

Een van hen is Juffrouw grafsteen is Diana Veenma. Juffrouw Grafsteen maakt grafstenen, urnen en herinneringsplekken waarin u uw geliefde herkent. Ieder mens is uniek en dat mag gezien worden, ook op de laatste rustplek. Deze persoonlijke grafstenen, urnen en herinneringsplekken vervaardigt Juffrouw Grafsteen met liefde uit keramiek.

Persoonlijke benadering

Na een persoonlijk gesprek gaat Diana op basis van uw verhaal een ontwerp maken. Als dit helemaal naar wens is begint het maak-proces. Mocht u het fijn vinden dan kunt u hieraan meewerken. Twee voorbeelden van urnen van Juffrouw Grafsteen met de verhalen die daarbij horen:

De roosjes urn voor Trudy

Roosjes urn voor Trudy

Juffrouw Grafsteen: ‘Een urn vol lieve, zachte, verschillende roosjes. Als er echte liefde bestaat dan is dat tussen deze mensen denk ik. Roze rozen moesten het worden. Het laatste wat ze samen gekocht hadden was een beeld voor in huis. Dat beeld had een bepaalde structuur. Dat wilde hij graag terugzien in de urn. Ze was dol op roze rozen, dus graag veel. En haar naam wilde hij erop. Dat hebben we in haar eigen handschrift gemaakt.’

De zeester-mini-urn

Juffrouw Grafsteen: ‘Het verhaal achter de zeester mini urn vind ik zo mooi! Een lieve vader is 13 jaar geleden overleden en de moeder onlangs. Samen zullen ze uitgestrooid worden op het eiland waar moeder vandaan komt. Hun dochter kwam met een zeester van hun eiland en vroeg of ik daar een mini urn van kon maken. Zo kan zij een klein beetje as van beide bij zich houden. Van de echte zeester maakte ik een mal en zo ontstond een zeester mini urn van porselein.

Ander werk en inspiratie

Op de website van Juffrouw Grafsteen leest u meer over haar werk(wijze) en persoonlijke aanpak. En natuurlijk ziet u  daar ook voorbeelden van andere grafstenen, urnen en herdenkingsmonumenten.

Juffrouw Grafsteen

en Juffrouw Grafsteen op Instagram

De magnolia staat op springen. De lente trekt zich er niks van aan.

DE STAD IS VERSTILD, LEEG EN KAAL. WE MOETEN HET EVEN OP EEN ANDERE MANIER DOEN. OOK HET UITVAREN.

‘OP (AAN)GEPASTE WIJZE’.

Maatregelen met betrekking tot de dienstverlening van Rooshert Uitvaartbegeleiding in tijden van het Corona-virus.

De maatregelen vanuit het RIVM zijn constant aan verandering onderhevig. U vindt hier onze laatste update en wij zullen onze maatregelen waar nodig bijstellen. Bovenal zetten wij ons in om u in deze bijzondere en roerige tijd op een zo liefdevol mogelijke manier afscheid te laten nemen van uw dierbare.

Wij vinden de bescherming van de nabestaanden belangrijk. Maar ook de gezondheid van onze collega’s en onszelf is heel belangrijk. Alleen als wij fit en gezond blijven kunnen wij proberen de continuïteit van onze dienstverlening voort te zetten.Wij hebben de volgende maatregelen genomen:

Melding van Overlijden

Als u belt om een overlijden te melden dan zullen wij, zoals altijd, de volgende vragen stellen:

  • Wat is er gebeurd?
  • Waar is de overledene aan overleden?

En gezien de huidige Corona-toestand vragen wij ook:

  • Zijn er aanwezigen die koorts hebben?
  • Zijn er aanwezigen die zich grieperig voelen?
  • Zijn er aanwezigen die verkouden zijn of veel hoesten en/of niezen?

Mocht u hierop positief antwoorden, dan treffen we bij het overbrengen en/of verzorgen van de overledene en het aanname gesprek met de nabestaanden de volgende maatregelen:

Wij verzoeken alle nabestaanden aanwezig in het huis om 1,5 meter afstand van ons en onze collega’s te houden.

Wij gaan zonder nabestaanden naar de ruimte waar de overledene ligt.

Wij verrichten daar de gebruikelijke werkzaamheden en verlaten het pand.

Wij zullen het regelgesprek zoveel mogelijk telefonisch voeren en alle gemaakte afspraken per email bevestigen.

Of:

Als u negatief antwoordt op de bovenstaande vragen zullen we u ook vragen om het aantal nabestaanden dat bij het aanname gesprek betrokken is te beperken. Het liefst praten wij met één persoon maar we begrijpen dat dat in sommige situaties echt niet te doen is. Dan zullen we dat in overleg met u afstemmen. Andere betrokkenen kunnen indien gewenst per telefoon meepraten. Wij zullen meer dan ‘normaal’ gebruik maken van communicatie via email, telefoon en eventueel ook whatsapp.

Thuisopbaring / laatste verzorging

Er mag nog thuis opgebaard worden in de kist of op bed. Onze collega’s zullen dit doen ofwel met een directe collega ofwel met een van ons. Dus niet met familie. Als de familie de laatste verzorging zelf wil doen dan kunnen we hier instructies voor geven.

Verzorgen/kleden voor overbrengen is toegestaan ook hier zonder nabestaanden. Nabestaanden dienen zich in een andere ruimte te bevinden dan onze collega’s en als dat niet mogelijk is, dan minimaal op 1,5 meter afstand.

Bij een eventueel ritueel of kort afscheid wordt dit gedaan zonder aanwezigheid van onze medewerker(s).

Verzorgings & overbreng-team

Onze collega’s beschermen zichzelf met handschoenen en beschermende (plastic) overkleding, deels alvorens het woonhuis te betreden. De medewerkers van het verzorgingsteam zullen u geen hand geven maar zij zullen hun deelneming in woord en gebaar aan u mededelen. Dit geldt ook voor onszelf.

Overledene gestorven aan de gevolgen van het Corona-virus

Bij een overledene die is gestorven aan het Corona-virus vragen wij dat te vermelden en af te zien van een thuis-opbaring. (het besmettingsrisico in dit woonhuis zal groter zijn, en ook de naasten zullen een hogere risico factor vormen).

Het risico van besmetting via de overledene zelf wordt daarin tegen steeds lager (het virus sterft vrij snel na overlijden, binnen 24 uur).

Mensen overleden in het ziekenhuis vormen weinig risico bij vervoer, bijvoorbeeld naar een uitvaartcentrum. Het is echter verstandig deze mensen 1 x 24 uur in het mortuarium van het ziekenhuis te laten verblijven en pas dan te vervoeren. Na deze 24- uurs koeling is overdracht van het virus nog nihil. (let op er kunnen verschillende regels zijn vanuit de verschillende ziekenhuizen).

Rouwvervoer en volgauto’s

In rouwauto’s zullen vanaf heden geen mensen meer naast de chauffeur mogen meerijden. Dus geen uitvaartbegeleider en ook geen familielid van de overledene.

Volgauto’s: hierin zijn ernstige beperkingen. Het advies is : ga met eigen vervoer.  Indien u toch een volgauto wilt dan mogen er in maximaal 4 passagiers mee. (normaal is er plaats voor 7 passagiers).

De Uitvaartbus kan nog ingezet worden maar met maximaal 6 passagiers plus de overledene en niet langer dan een half uur aaneengesloten in de bus.

Crematorium en Begraafplaats

In verband met het Corona-virus heeft het RIVM bepaald dat het aantal bezoekers bij uitvaartplechtigheden en condoleances niet groter mag zijn dan 30 personen. Voor alle locaties geldt dat deze ruim genoeg moeten zijn om de aanwezigen zodanig te verdelen dat de afstand tussen de gasten circa 1,5 meter kan blijven. Dus het aantal toegestane aanwezigen kan kleiner zijn als de ruimte daartoe aanleiding geeft. Er worden geen consumpties geserveerd, de koffie/ontvangkamers zijn gesloten.

Vervolgens is het zo dat crematoria en begraafplaatsen een autonome bevoegdheid hebben en hun eigen aanvullende maatregelen kunnen nemen.

Dragers

Professionele dragers zullen de kist niet meer samen dragen met familie. Indien er voldoende (gezonde) dragers beschikbaar zijn kan er nog wel om een professionele-dragers-groep van 4 man gevraagd worden. Het gebruik van een rijdende begraafplaats-baar heeft absoluut de voorkeur omdat dan de gewenste 1,5 meter afstand -min-of-meer- gehandhaafd kan worden. Het dragen en begeleiden van overledene op de rijdende baar met 4 dragers naar het graf is een dringend advies. Afhankelijk van het gewicht van de overledene kan er gekozen worden voor dragen of kan er alleen gebruik gemaakt worden van de rijdende baar.

Wat een strenge regels! Ja, vinden wij ook maar wij staan er wel achter.

Wij vinden het ook heel erg verdrietig dat alles nu zo anders is in de wereld. Maar wij moeten er even allemaal respect voor hebben dat dit nu de realiteit is. Natuurlijk doen wij onze uiterste best om met u, voor uw dierbare overledene, een zo mooi mogelijk afscheid te organiseren.

Als u vragen heeft mag u altijd vrijblijvend contact met ons opnemen.

 

 

Zorgzaam zijn
Illustratie uit de Decamerone

Decamerone: op de vlucht voor de pest vertellen deze mensen verhalen aan elkaar.

Leven en sterven in tijden van het Corona-virus.

Kleine uitvaarten want we moeten allemaal onze best doen voor ‘flatten the curve’: maximaal 30 personen aanwezig bij een uitvaart. Dit aantal is exclusief het uitvaartpersoneel. Staat de ruimte niet toe dat 1.5 meter afstand gehouden kan worden dan mogen er minder mensen bij zijn. Maatregelen die ‘een uitdaging’ vormen.

Niet alleen alle ‘gewone’ horeca-zaken maar dus ook alle koffiekamers van uitvaartlocaties zijn gesloten.

Wij nemen dit advies ter harte omdat wij het belangrijk vinden bij te dragen aan maatregelen die als doel hebben het land zo min mogelijk te ontwrichten. Besmettingen zo veel mogelijk te voorkomen dan wel over een langere periode te laten ontstaan.

De uitdaging zit hem nu in ‘hoe dan’?

Hoe gaan wij om met dit gegeven. Hoe laat je mensen toch zo goed mogelijk , in zeer klein comité, afscheid nemen van hun dierbare?

Uit de praktijk van vandaag; liefdevolle sociale distantie en creatieve nieuwe rituelen.

Op de kaart staat dat de afscheidsbijeenkomst in besloten kring plaats vindt.

De dag en tijd wordt wel genoemd met het verzoek of iedereen op dat moment, in zijn of haar eigen omgeving, in gedachten bij de overledene en de familie wil zijn. Kaarsjes zullen in vele huizen branden op dat moment. Saamhorigheid en troost op afstand.

Troost-post

Tevens vragen wij op de kaart, en eventueel ook in de rouwadvertentie in de krant, aan mensen om herinneringen aan de overledene, foto’s, verhalen te delen met de familie. Dit kan per post maar dank zij de digitale communicatie-mogelijkheden kunnen wij elkaar ook bereiken zonder fysieke aanraking en nabijheid.

Samenwerken, meebewegen en lief zijn.

Deze ongekende, extreme en bijzondere omstandigheden vragen van ons allemaal veel creativiteit en een flexibele instelling. Wij zetten ons in om u toch op een zo liefdevol mogelijke manier afscheid te laten nemen van uw dierbare.

Ter inspiratie: het ontstaan van een nieuwe Decamorone?

De Decamerone  is een verzameling van honderd verhalen die de Italiaanse dichter en geleerde Giovanni Boccaccio schreef, waarschijnlijk in de periode 1349–1360. Dit middeleeuws werk wordt als zijn meesterwerk beschouwd en geldt stilistisch als een van de mooiste werken uit de Italiaanse literatuur.

In dit boek laat Boccaccio drie mannen en zeven vrouwen honderd verhalen vertellen. Zij bevinden zich veertien dagen op een buitenplaats in afzondering. De mannen en vrouwen zijn gevlucht voor de pest die in Florence woedt.

Laten we ook nieuwe mogelijkheden ontdekken!

“When written in Chinese,
the word ‘crisis’ is composed
of two characters.
One represents danger and
the other represents opportunity.”

John F. Kennedy

 

 

 

 

Dementie-vriendelijke uitvaart

DEMENTIE-VRIENDELIJK, wat is dat?

Op de parkeerplaats van het Crematorium ontmoet ik Peter. Een charmante, keurig geklede man met een vriendelijke uitstraling van in de 70. Hij vraagt mij of er ook een toilet in de buurt is. Ik zeg ‘ja hoor, zeker’ en wijs in de richting van het toilet. Peter kijkt wat twijfelend en daarom vraag ik of ik met hem mee zal lopen. Hij voelt zich klaarblijkelijk niet helemaal op zijn gemak. Hij vertelt me dat hij met zijn vrouw is meegekomen en dat zijn vrouw bij de plechtigheid zit maar dat het hem allemaal te veel werd.

BEETJE IN DE WAR

Hij is een beetje in de war de laatste tijd, vertelt hij verder, hij vergeet van alles. Hij zegt dat zijn vrouw straks wel terug komt. Toch? Bij de toiletten aangekomen vraag ik hem of hij het fijn vindt als ik even op hem blijf wachten. Hij knikt blij naar me, dat zou hij heel fijn vinden.

HOE HEET JIJ?

Samen teruglopend naar zijn auto weet Peter niet meer hoe we elkaar zijn tegengekomen. Ik leg hem uit dat ik hem naar het toilet heb gebracht en dat ik hem nu terug breng naar zijn auto. Daar installeer ik hem met een kopje koffie en dan vraagt hij mij of ik weet wanneer zijn vrouw terugkomt. In de tussentijd heeft hij twee keer naar mijn naam gevraagd. Ik bespreek met hem dat ik even ga kijken tot hoe laat de dienst duurt en dan terug kom. Als ik naar de informatiedesk loop kom ik zijn echtgenote tegen, ik leg haar uit wat er gebeurd is, ze voelt zich bezwaard maar ik zeg dat ik het fijn vond dat ik haar echtgenoot heb kunnen helpen.

DEMENTIE-VRIENDELIJKE UITVAARTBEGELEIDSTER

Wat ben ik blij met de tools die ik aangereikt heb gekregen in de training Dementie-vriendelijke Uitvaartverzorger. Ik weet Peter gerust te stellen, ik maak oogcontact en stel eenvoudige vragen. Vraag of ik hem mag helpen, betrek hem bij de oplossing en benoem wat ik ga doen.

DAT LIJKT VOOR DE HAND TE LIGGEN, MAAR DAT IS HET NIET

Want in het dagelijks leven, ook het ‘gewone’ leven, komen we regelmatig mensen tegen die in de war zijn in het razendsnelle leven van alledag. Stilstaan en stap-voor-stap omgaan met mensen verdient meer aandacht.

Ik mag mezelf na het succesvol afronden van de training een Dementievriendelijke Uitvaartverzorger noemen en het daarvoor ontworpen logo gebruiken.

Lisette Verheijen van Rooshert Uitvaartbegeleiding

 

De man achter het werk zegt: ‘Dierbare voorwerpen van een overledene kunnen een enorme emotionele waarde hebben voor nabestaanden. Vaak verdwijnen deze dingen in dozen op zolder of in laatjes. Ik bied de mogelijkheid om deze voorwerpen in blijvend beeld om te zetten. Ze worden door mij op kunstzinnige wijze gefotografeerd, zodat ze tot in lengte van jaren een dierbare herinnering blijven.’ 

En hij gaat verder: ‘Mijn naam is Floris Kok. Ik ben in 2015 cum laude afgestudeerd als fotografisch vormgever. Voor mijn eerste vrije studieopdracht heb ik een serie beelden gemaakt van de spulletjes die ik in de loop der jaren van mijn inmiddels overleden grootvader had gekregen. Deze voorwerpen zijn waardevolle herinneringen maar toch lagen ze opgeborgen in dozen. Door deze herinneringen als kunstobject te fotograferen, mooi af te drukken en in te lijsten hebben ze weer een plaats in mijn leven gekregen. De herinnering aan mijn grootvader is op deze manier weer levend geworden.’

Beelden van waarde: ‘Ik stond er op dat moment niet bij stil dat dergelijk werk ook voor andere mensen waardevol zou kunnen zijn totdat ik een verzameling voorwerpen van een ouder echtpaar fotografeerde. Hun (klein)kinderen hadden geen belangstelling voor de eigenlijke  voorwerpen hoewel deze wel onlosmakelijk verbonden waren met het leven van hun ouders/grootouders. Het uiteindelijke fotografische beeld vonden zij dan wel weer heel mooi en iets om te bewaren.’

Voor meer achtergrondinformatie en werkwijze van Floris Kok:

De Herinneringsfotograaf

Museum tot Zover besteedt de komende tijd op verschillende manieren aandacht aan eenzaamheid.

Hier besta ik (het boek) door Hester van Hasselt (tekst) en Bianca Sistermans (fotografie)

In eenzaamheid gestorven

In Nederland en België sterven jaarlijks tientallen mensen in volstrekte eenzaamheid. Soms gaat het om daklozen of toeristen, vaker om oude mensen die alleen zijn achtergebleven, een enkele keer om een zuigeling die te vondeling is gelegd. Een groep dichters die zich de Poule des Doods noemt, schrijft speciaal voor deze overledenen poëzie.

De eenzame uitvaart

Het idee om een gedicht aan een eenzaam overledene (mee) te geven komt van Bart FM Droog –stadsdichter van Groningen- die vindt dat we iemand niet stilletjes mogen begraven. Hij ziet poëzie als afscheidsritueel. Zorgvuldig gekozen woorden om het bestaan te bekrachtigen van iemand die anders ongezien zou verdwijnen.

Aan iedere eenzame uitvaart kleeft een verhaal, waarvan vaak alleen het einde bekend is: de plaats van overlijden. Soms is er ook een naam, een woning of een buurman die iets kan vertellen. Het kleine beetje informatie dat de dichter van de gemeente krijgt, vormt een eerste aanknopingspunt voor het gedicht. Vaak gaat hij zelf nog op onderzoek uit: naar de plek des onheils, het huis waar iemand is overleden of een bocht in een gracht waar iemand uit het water is gehaald. Dan begint de dichter te schrijven. Een paar dagen zet hij alles aan de kant voor de eenzaam overledene. Tot slot draagt hij het gedicht op de crematie of begrafenis voor. Van dat gedicht wordt een kopie op het gemeentehuis bewaard, voor het geval zich ooit een familielid meldt.

De eenzame uitvaart legt de kwetsbaarheid van onze huidige samenleving bloot: de dood maakt genadeloos zichtbaar hoe groot eenzaamheid kan zijn. Uit recente cijfers blijkt dat eenzaamheid een groeiend probleem is dat we niet mogen onderschatten. Het bestaat ongezien in ons midden. Misschien moeten we waakzamer zijn.

Monument van medemenselijkheid

Hester van Hasselt en Bianca Sistermans ontmoetten de dichters van ‘De eenzame uitvaart’. Zij werden geraakt door het humane karakter van deze uitvaarten. Van Hasselt sprak met hen over poëzie, eenzaamheid en de dood. Sistermans portretteerde de dichters en maakte foto’s bij dit monument van medemenselijkheid.

in Museum tot Zover is het werk nu ook te zien in de tentoonstelling ‘Hier besta ik’.

 

Nederland, Amsterdam, 13 augustus 2012, dichter F. Starik loopt achter de kist aan tijdens een eenzame uitvaart op begraafplaats Sint Barbara Amsterdam. Foto: Bianca Sistermans

Poëzie en fotografie staan centraal in de tentoonstelling waar eenzaamheid niet alleen zichtbaar wordt, maar ook duidelijk wordt hoe kunst in het algemeen – en poëzie en fotografie in het bijzonder – de pijnlijke plekken in ons bestaan weet aan te raken. Van Hasselt en Sistermans brengen het belang van dit dichters-initiatief in beeld, en dit reikt verder dan de individuele dode. Uiteindelijk gaat het erom hoe je als samenleving zorg draagt voor elkaar. Het comité van aanbeveling voor ‘Hier besta ik’ bestaat uit Gerdi Verbeet, Youp van ’t Hek, Humberto Tan en Eberhard van der Laan. Van der Laan zegt over de eenzame uitvaart: “Dat wat voor het slordige oog zinloos lijkt, is een ultiem gebaar van beschaving.”. De tentoonstelling wordt op 22 september door Gerdi Verbeet geopend en is te zien tot 11 februari.

Museum Tot Zover, Kruislaan 124, Amsterdam.

 

Rooshert presenteert: het Huis van Heimwee & Hoop in het pop-up platform Emporium of Wonders in de Amsterdamse Pijp, Quellijnstraat 80.

Op deze plek, waar verschillende disciplines samenkomen: kunst, theater, duurzaamheid, kleding, fotografie en aandacht voor bewust leven, zijn wij in april aanwezig om aandacht te geven en te vragen voor het thema: Heimwee maar zeker ook Hoop.

Praten over de dood is steeds minder een taboe aan het worden maar voor veel mensen is het nog steeds niet makkelijk om over je eigen sterfelijkheid na te denken en te praten. Heel graag gaan wij in gesprek met mensen en beantwoorden wij vragen over wat er eigenlijk allemaal mogelijk is op het gebied van ‘de uitvaart’.

– Open huis zondag 23 t/m dinsdag 25 april van 12.00 tot 17.00 uur

– Maandagavond 24 april 19.30 uur de film Paul’s last Waltz met gesprek daarna

– Dinsdagmiddag 25 april 12.00 uur ‘Ritueel van de Melancholie’

Paul’s Last Waltz

De vader van filmmaakster Lieza Röben overleed in 2014. De dagen voor het sterven, toen Lieza en haar familie afscheid namen van hun (stief)vader en man, beleefden ze in een roes. In Paul’s Last Waltz keert ze samen met haar familie terug naar deze ingrijpende periode. Ze spreekt met haar vriend, broer, stiefbroer, stiefzus en stiefmoeder en ontleedt zo de roes van deze dagen. Gaandeweg worden hun herinneringen steeds tastbaarder en komen ze dichtbij de kunst van het sterven.

‘Ritueel van de Melancholie’

Voor geïnteresseerden die een dierbare verloren hebben is er op dinsdag 25 april om 13.00 uur een ‘Ritueel van de melancholie’: even met aandacht stilstaan bij je dierbare en je gevoel. José Antonio begeleidt het ritueel, hij komt uit Peru en is verhalenverteller op scholen maar ook op grote festivals.

U bent van harte welkom. Een kopje thee of koffie staat klaar.

——————————————————————————————————————-

Voorstelling over rouw

 

Jolien van der Mee neemt ons mee in haar pijn, haar rouw, haar grote verdriet. Haar man, haar liefde is overleden. Zijn naam is Pieter Jacobus Thoenes. Hij is overleden op 12 januari 2013.

Ze vertelt ons over hoe het is in die rare wereld vol vervreemding als je allerliefste dood is.

In die wereld daarna lijk je heel vaak een doodnormale vrouw, en speel je de rol van dappere weduwe, dapper in gesprek met de notaris, met de bank, met de uitvaartondernemer, om maar wat te noemen.

Ze is woest.

Ze is weggeslagen.

Ze is dapper.

Ze is verbijsterd omdat het versgemaaide gras nog steeds ruikt als versgemaaid gras!

Er worden dingen tegen haar gezegd:

‘het pad dat je moet gaan is lang, smal en wiebelig. Maar er is een overkant waar je uiteindelijk aan komt…’

zeggen ze.

Voorstelling over rouw

 

In flarden van het bestaan na de dood neemt Jolien ons mee op dat pad van rouw.

Een pad dat zich toch niet echt laat vatten in voorgeschreven fases. Alles komt en knaagt en doet maar zoals het zich aandient.

Het is een eenzame weg en voor iedereen anders.

 

In haar ‘Wee mij’ klinkt haar wanhoop door.

Mijn man is dood, wee mij.

Waarom, laat mij niet alleen, kom terug, wee mij.

Waar ben je, kom terug, ik kan niet zonder jou.

 

Als weduwe heet je in de volksmond al gauw ‘weer single’. En dus ‘beschikbaar op de dating-markt’. En ook jijzelf bent geneigd in alle chaos om dat avontuur dan maar aan te gaan.

Maar dan wordt duidelijk dat je geen single bent. Want hoewel alleen en eenzaam:’Ik ben een oud verknocht echtpaar waarvan één helft ontbreekt.’ De ondertitel van HELFT is “Jij ging dood en daar stond ik, zonder vel.’

 

De mispijn is enorm en maakt verdrietig en boos.

Zo verdrietig en zo boos omdat gebeurd is wat gebeurd is en niets meer terug te draaien valt.

En dan verder moeten want de sneeuw valt, het gras wordt gemaaid, de aardbei ruikt gewoon naar aardbei en die verdomde witte wolken doen ook maar wat!

Heen en weer geslingerd tussen heel veel verschillende gevoelens ploegt ze voort.

 

Dan zijn er ook momenten waarop ze voelt dat Pieter op haar schouder meekijkt, meevoelt, meeleeft.

En dat troost haar.

En dat troost haar dan toch.

Voorstelling over rouw

 

Een voorstelling over rouw.

Waarin ons verteld wordt hoe divers dat is.

Waarin duidelijk wordt gemaakt dat je het pas weet als je het meemaakt.

 

Na afloop van de voorstelling wordt er gepraat met de gasten in het publiek. Er zijn veel mensen in het publiek met dezelfde pijn. Er zijn vooral dames die ook verder leven zonder hun geliefde en ze praten over de pijn.

 

Niet alleen de pijn van het verlies van je geliefde maar ook de pijn en moeite van het proces na de uitvaart. Als dat grote zwarte gat er is waarin jij in je eentje rondwaart. Mensen om je heen begrijpen niet hoe lang het duurt. Hebben een mening over hoe lang het mag duren.

Maar weten zij veel.

En wij weten niet veel, wij zijn bang voor die pijn en sluiten vaak liever onze ogen. Het is ook zo moeilijk om het goed te doen.

Wat moet je doen om echt troost te bieden?

Er eindeloos zijn.

Noem de naam van de overledene, praat over diegene.

Laat weten dat hij of zij niet vergeten is.

Laat hem of haar voortbestaan in onze gedachten, in onze gesprekken, in onze aandacht.

Vraag wat nodig is. Wees er met aandacht. En opnieuw.

Volgens mij maakt dat het voortploegen van de rouwende niet direct minder zwaar maar misschien wel een beetje beter vol te houden en daardoor hopelijk iets lichter. Omdat het verdriet gezien wordt. Wij, de ‘anderen’, de vrienden en vriendinnen, de omgeving van rouwenden, zouden onze verdrietige vrienden veel meer respijt moeten geven in de duur van het verdriet en de rouw. Daar is namelijk geen einddatum voor.

 

Voorstelling over rouw.

 

HELFT maakt iets los wat besproken mag worden.

Jolien wil de voorstelling graag spelen op iedere denkbare locatie waar lotgenoten en andere geïnteresseerden bij elkaar komen. Neem contact op met Jolien.
Wilt u kennismaken en van gedachten wisselen met Annemargriet en Lisette van Rooshert Uitvaartbegeleiding? Neem contact met ons op, of bel 06-24282782.